یکشنبه ، ۴ تیر ۱۳۹۶
خانه / علمی و آموزشی / غازیاغی (غازپا) شقاقل

غازیاغی (غازپا) شقاقل

غازیاغی (غازپا) شقاقل

غازیاغی کلیه و مثانه را پاک می کند.

غازیاغی به زبان ترکی یعنی پای غاز. نوعی از آن که در کوههای لرستان می روید به نام (پای زاغان) معروف است. شایان ذکر است که به آن غازپا نیز گفته می شود و در کردستان به آن پاغازه می گویند.

این گیاه بر روی چمنها و باغها به صورت خودرو می روید و تاکنون اهلی نشده است.

از تیره اسفنجیان بوده، دارای برگهای مثلثی سرنیزه ای با دو گوشه در پایین می باشد.

ساقه خوشه هایش بی برگ و درشت و حاوی دانه های قهوه ای براق است. ارتفاع این گیاه نیز به ۳۰-۲۰ سانتیمتر می رسد. اندام خوراکی آن برگ گیاه است. اگر برگهای غازیاغی را مالش دهید بویی شبیه خردل شنیده می شود و طعم آن تند است، قابض و کمی شیرین مزه بوده و مختصری رنگ زرد دارد.

طبیعت این گیاه گرم بوده و مردم بعضی از شهرهای ایران برگ گیاه غازیاغی را همراه سبزیجات می خورند و گاهی نیز با آن کوکو تهیه می کنند.

(خواص غذایی – دارویی غازیاغی)

برگها و ساقه های آن به علت داشتن ویتامین ث زیاد برای تصفیه خون، جلوگیری از فساد لثه و رقیق شدن خون استفاده می شود.

بذر آن دارای هورمونهای گیاهی بوده و ترشحات غدد داخلی را تقسیم می کند.

چنانچه غازیاغی را از ریشه از خاک در آورده و همه اعضای آن را پس از خشک کردن پودر کرده و با مقداری آب بجوشانید، قوام آمده و شما می توانید آن را در ظرف شیشه ای نگهداری کنید، سپس در قسمت هایی که مفاصل درد دارند می توانید بر روی عضو دردناک بمالید و نتیجه مفید آن را ببینید.

بادشکن، ضدعفونی کننده و ادرارآور است.

کلیه و مثانه را زهکشی و پاک می کند.

ضماد بذر آن بازکننده زخمها و پاک کننده جای آنهاست.

برای درمان بیماری برص (لکه های سفید پوست) که در طب جدید علت آن را نتیجه بر هم خوردن تعادل ترشحات داخلی می دانند؛ غازیاغی بسیار موثر خواهد بود، برای این منظور در فصل تابستان پس از تنقیه با یک مسهل قوی و پاک کردن شکم، ۳/۵ گرم بذر غازیاغی را با نیم گرم (زنجبیل)، نیم گرم (عاقرقرحا(۱)) و نیم گرم (ریشه تربد(۲)) را با عسل مخلوط کرده و هر روز میل نمایید، بعد موضع برص را عریان کرده در آفتاب بنشینید تا عرق نمایید، سپس این عمل را چند روز متوالی انجام دهید. پس از چند روز آثار بهبودی با پیدا شدن جوشهای شبیه آبله – که بر روی لکه های سفید ظاهر می شود و آب زردی از آنها خارج خواهد شد – مشاهده می شود و بیماری بتدریج برطرف شده، پوست بدن رنگ طبیعی خود را پیدا خواهد کرد.

* خوب است بدانید بهترین نوع بذر غازیاغی برای این منظور آن است که در گرمسیر به عمل آمده و ریز و تیره باشد، ضمن آنکه طعم آن تلخ و تند بوده و زبان را بگزد.

شقاقل
شقاقل

شقاقل اشتها را کم می کند.

نام دیگر شقاقل (هویج(۳)) یا (زردک صحرایی) می باشد که در فارسی به آن (زردک ریگی) و (زردک ریش بزی) نیز می گویند.

ریشه شقاقل پر گره بوده و موقعی که آن را از خاک در می آورند، جدار آن چسبنده و پررنگ است؛ انتخاب عنوان (زردک ریگی) هم به همین علت است.

مغز و ریشه شقاقل یکنواخت بوده و سفید رنگ است. به کلفتی یک انگشت و دراز بوده و طعمی شیرین دارد. ساقه های آن دارای گره زیاد بوده و بر روی هر گره برگی می روید و چون این برگها مانند ریش بز از هم فاصله دارند به آن لقب (ریش بزی) دادند.

این گیاه که طبیعت گرم و تر دارد در نواحی شمال ایران و سایر اماکن مرطوب می روید و بیشتر در زیر درختان متراکم می باشد.

از ریشه های گره دار آن در صنعت غذاسازی و دارویی استفاده می شود. مثلاً از آن مربای شقاقل یا معجونهای دارای شقاقل درست می کنند.

در گذشته مثل گندم و نان روزانه جزو غذاهای اصلی محسوب می شد ولی در حال حاضر آن را فقط به عنوان سبزی معطر داخل بعضی غذاها می ریزند.

(خواص غذایی – دارویی شقاقل)

مقوی کبد و کلیه ها بوده و رطوبات و بلغم را دفع می کند.

سوپی که از شقاقل و پیاز و پیاز فرنگی تشکیل و تهیه شده باشد از بهترین داروهای ادرارآور، موثرتر است و هرگاه برگ شقاقل را نیز به آن بیفزایید برطرف کننده انواع روماتیسم ها می باشد.

(تذکر)

۱- شقاقل اشتها را کم می کند و مصرف زیاد آن در بعضی از افراد گرم مزاج ایجاد سردرد می نماید، در صورتی که شقاقل را با مقداری عسل بخورید و یا مربای آن را با عسل تهیه کنید ایجاد کم اشتهایی و سردرد نمی نماید بلکه برای افراد سرد مزاج اشتهاآور نیز می باشد.

۲- ریشه آن سنگین و دیرهضم است ولی چنانچه با شکر و عسل به صورت مربا دربیاید، هضم آن آسان شده و به راحتی خورده می شود.

تهیه و تنظیم: محبوبه بهرام مصیری / روزهای زندگی

۱- (عاقرقرحا) یا (آکرکره) گیاه معروفی است که سابقاً قبل از پیدایش کرد (د.د.ت) بهترین حشره کش محسوب می گردید.
۲- (تربد) گیاه دیگری است که بیشتر، در خراسان می روید و به زبان فرنگی به آن (توربیت) می گویند. ریشه آن مسهل قوی بوده، سمی است و نباید روزانه بیش از نیم گرم از آن خورده شود. چنانچه ریشه (تربد) پیدا نکردید می توانید از ریشه درخت توت استفاده کنید.
۳- در لغت نامه های فارسی قدیم مثل برهان قاطع، به کلیه ریشه های خوراکی مثل انواع زردک، شلغم، سیب زمینی، شیرین بیان و… هویج گفته می شود.

همچنین ببینید

ساخت جعبه با بطری پلاستیکی

ساخت جعبه با بطری پلاستیکی ، آموزش ساخت جعبه کادویی با الگو ، آموزش ساخت جعبه کادو مربعی ، آموزش ساخت جعبه کادویی ، آموزش ساخت جعبه کادویی ساده ، آموزش ساخت جعبه های فانتزی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *